We worden deze koele ochtend wakker tussen de zandduinen met veel bomen. Inmiddels raken we door de schone was heen en de hitte heeft ook zijn werking in onze schoenen niet gemist. De schoenen staan na al die dagen dan ook buiten de tent! 's Ochtends kijken we dus eerst of de schorpioenen en de slangen - die we de dag ervoor hebben gespot - niet dit comfortabele plekje hebben opgezocht.

De laatste restjes eten zijn opgemaakt nu we op weg gaan naar een meer bewoonde wereld. Het zal maar een karig laatste bivak ontbijttje worden maar omdat de mannen toch wel iets meer nodig hebben om de hele dag te kunnen crossen, wordt het laatste meel bij elkaar gegooid om een brood op de kooltjes van het kampvuur te bakken. Daarna op weg. Nog door een stuk met zandduinen waar vele bedoeïenen-kampen plotseling na een duin op duiken.

Net voor de verharde weg komen we nog een stilstaande vrachtwagen tegen en zoals in dit verlate gebied gebruikelijk is, checken we even of er problemen zijn. De chauffeur heeft geen problemen met de wagen, maar blijkt zelf last van zijn maag te hebben. Gelukkig hebben we Peter bij ons die zijn kennis en kunde kan toepassen. We laten medicijnen achter, nemen afscheid en vervolgen onze weg naar het kleine plaatsje Amzrou bij een oase. Hier vinden we een traditioneel gebouw op wat nu dienst doet als hotel. Het zwembad, het terras en het restaurant gebruiken we dankbaar. Heerlijk bijkomen na de vele stoffige dagen. Dat kan ons lichaam nu wel gebruiken.

Pas na zo'n 1,5 uur gaan we verder en verruilen de verharde weg voor een track door de Drãa vallei. Uiteindelijk vinden we niet het pad dat we wilden volgen, maar dat mag de pret niet drukken, want de route is adembenemend door rotsige rivierbeddingen en tussen de hoge Indianen rotsen. De Hollywood filmmakers gebruiken deze omgeving en de zandduinen dan ook regelmatig als filmdecor en terecht. Hier en daar een oase en bij de geclusterde lemen huisjes overal kinderen. Als we wat dichterbij de huisjes komen, rennen de kinderen naar de wagens. Hun handjes laten op de stoffige auto s vele afdrukken achter. De meegenomen pennen, ballonnen en andere 'give-aways' vinden hier gretig aftrek. In een klein dorpje stoppen we om een leren voetbal bij de school af te geven. Het valt nog niet mee om door de blije, springende, gillende kindermassa heen te komen. Regelmatig stoppen we om even van het uitzicht te genieten en dit vast te leggen met onze digitale camera's. Uiteindelijk lopen we vast in een dorpje, omdat de Land Rover Defenders te groot zijn voor deze smalle paadjes. Ook hier worden we weer overspoeld door kleine kinderen. We proberen onze wagens door het dorp te manoeuvreren zonder de auto's te beschadigen, maar ook zonder de kinderen omver te rijden. Ze oefenen hun Frans, vragen om pennen, snoepjes, drinken, ballonnen, kleding en zelfs Dirhams! Het lukt zonder ongelukken het dorp te verlaten en na een bezoek aan een verlaten fort, klimmen we langzaam de vallei uit en vervolgen we onze weg op het slingerende track door het hoge Atlas gebergte. In het donker vinden we in Ouarzazate een prima hotel waar we eindelijk al het zand en stof van ons kunnen afspoelen. We hebben medelijden met de schoonmakers die de douche na ons moeten renoveren. In het stadje vinden we een pizzeria om ons te laten bedienen in plaats van zelf te koken. We checken vooraf wel even of het drinken van een biertje mogelijk is en als de prijs hiervan overeengekomen is, nemen we plaats. De eigenaar vraagt wel even vooraf hoeveel bier we die avond willen nuttigen, want dit moet hij bij de buurman, die een winkeltje heeft, gehaald worden. Het is al laat, de buurman gaat sluiten, dus een beetje haast is geboden. Wijn was geen probleem, maar zijn wijn voorraad bleek echter uit slechts twee flessen rosé (we zijn met twaalf mensen) te bestaan. Prima eten! The Art Rover crew.

Art Rover Crew

Rond de klok van half acht kan ik me er eindelijk toe zetten ook uit, mijn van het zand knarsende, slaapzak te kruipen. Kees staat al voor mijn tent want hij heeft iets nodig uit mijn wagen voor de herstelwerkzaamheden. Ik ben nog te duf om te weten wat het ook weer was maar hij is al weer weg want de Roll Over moet om 12.00 uur klaar zijn. Waarschijnlijk ben ik vandaag het laatste op want iedereen is al druk bezig met het maken van het ontbijt, sleutelen, wassen en weet ik al niet wat meer. Het weer is opnieuw prachtig en ik besluit, na me gewassen te hebben, te starten met het verwerken van de gigantische hoeveelheid foto’s en een begin te maken met het dagverslag. Zo’n schrijver ben ik niet dus moet ik daar de tijd voor nemen. En er moet vandaag toch nog het een en ander meer gedaan worden. Geert en ik zijn vandaag weer verantwoordelijk voor het eten. Gelukkig want het leek erop dat iedereen maar 1 maaltijd zou maken en wij hebben voor 2 dagen meegenomen. Dat kunnen we vandaag dus klaar maken. Op het menu staat vandaag aardappelpuree, sperzieboontjes, rookworst en appelmoes (met kaneel).

Het plan is vanaf een uur of twaalf te gaan rijden, een pretentieus streven als je de staat van de Roll Over ziet. Ik hoor echter achter me hoera geluiden want zelfs de deuren sluiten inmiddels beter dan voor het ongelukje. Rond 12.15 konden we zoals geschat door de groep sleutelaars zijn we aangereden. Een prachtige tocht door het Sahara duinzand en natuurlijk afgewisseld door de vele vlaktes met rotsblokken die ons al de gehele reis begeleiden. Je zou verwachten dat we ze inmiddels genoeg gezien hebben maar gecombineerd met de prachtige vergezichten vervelen ze nooit. Na zo’n twee uur gereden te hebben vinden we bij een zand heuveltje begroeit met wat boompjes een mooie plek voor de lunch. Geert en ik hebben vandaag gekozen voor een echte winterse lunch die op deze plaats een bijzondere combinatie is: erwtensoep met rookworst. Je zou verwachten dat met deze temperaturen de soep minder zou smaken maar de, schrik niet, 8 blikken werden in no time zo goed als geheel opgelepeld. Het beetje dat nog over is wordt samen met wat rijst, die van gisteren nog over is, opgegeten door enkele toegestroomde lokalen. Het is ongelofelijk maar ongeacht waar we stoppen overal zijn mensen die je direct de hand komen schudden en een praatje maken. In die geval waren het eerst wat vrouwen die wat kettingen wilden verkopen maar direct daarna kwamen van diverse richtingen ook kinderen aangerent. Na een pauze van een uur werd besloten verder te reizen. Om het landschap te beschrijven zou ik aan 3 kantjes nog tekort komen dus verwijs ik je daarvoor graag naar onze foto’s.

Zo tegen half zes vinden we een stukje duin waar we ons kamp voor de naderende nacht willen opslaan. Met enige moeite weten we zelfs een stukje te vinden die de rond trekkende geiten niet vol gescheten hebben. Het vinden van droog hout blijkt echter moeilijker dus proberen we een kampvuur te maken met wat er wel beschikbaar is, gras en afgezaagde boomstronken. Aan de aantrekkende wind en de sterk dalende temperatuur zullen we het nodig hebben. Geert en ik brengen alle spullen naar de proffesorisch ingerichte keuken en na een klein half uur is de wat meer pittig dan bedoelde aardappelpuree, boontjes en rookworst klaar. Alles gaat in rap tempo op en het lijkt erop dat we meer hadden moeten maken. Als we daarna de appelmoes met kameel (kaneel) aanbieden houden we nog wat over dus iedereen heeft toch genoeg gegeten. Rond het kleine maar warme kampvuur smaakt het koude bier en de Bacardi Cola prima. De meesten gaan vroeg naar bed omdat besloten is morgenochtend wat vroeger dan normaal te vertrekken. Tom maakt daarom zijn Sahara brood (met noten) vandaag al klaar zodat we snel kunnen ontbijten waarna ook hij zijn tent opzoekt. Uiteindelijk blijft er een klein groepje over dat de gezelligheid (en de drank) verkiest voor een wat langere nachtrust. De stemming zit er goed in en de gesprekken gaan steeds meer over zaken die alleen een ingewijde kan volgen. Een goed voorbeeld is de serieuze poging om Kees zijn beenhaar te verschroeien bij het door zijn maatje Peter opgestookte kampvuur. Uiteindelijk moet ik even plassen en loop samen met Kees richting de tent van Ton. Direct, want in kennelijke staat schakelt Kees snel, stelt Kees voor zijn tent 180 graden te draaien. Als we bij Ton zijn tent komen zien we echter dat precies op de rand van een duinpannetje opgezet is. Dat bied natuurlijk mogelijkheden en we hoeven elkaar maar aan te kijken om te begrijpen dat we deze uitgelezen kans niet kunnen laten gaan.

Enkele seconden later komen we niet meer bij van het lachen als we de tent met al zijn inhoud (inclusief Ton) tot wel drie maal over de kop het gat in zien rollen. We rennen naar beneden voor een eerste reactie van deze speciale ervaring en zien Ton, inmiddels onder zijn bed, met een brede grijns op zijn gezicht in het schijnsel van onze headlights. Hij pakt het sportief op en kan na wat schuiven van zijn spullen in zijn tent weer gaan slapen. Onder in het duin wel te verstaan. Ik neem nog een Bacardi Cola en dan trap ik het ook af en ga ook naar bed. Net voordat is in slaap val besef ik dat ik deze dag begonnen ben met een Roll Over en dat ik die daarmee ook weer afsluit. Ik kijk uit naar de avonturen die we de komende dagen nog gaan beleven en val voldaan in slaap.

Ben en Geert

Het is nu woensdag de 14e 08.18. Ik ben vanmorgen om 06.15 opgestaan. Koen slaapt nog lekker bovenin de daktent. Ik heb hem weer vaak wakker gemaakt vanacht met mijn gesnurk zei hij.

Gisterenochtend zijn we rond 09.00 vertrokken uit ons woestijn bivak. Dat was in een klein zandduin gebied tussen Mrhimina en Foum-Zguid. De vrouw met haar kindje die op een gepaste afstand de hele ochtend bij ons heeft gezeten zwaait ons uit. Het kindje van naar ik schat ongeveer 5 jaar, was blij met de pennen die ze kreeg van Koen. Ook van onze mede challengers kreeg ze kleine dingen. We kwamen al na een half uurtje bij Foum-Zguid aan. Vandaaruit gaan we een trail op richting de grote zandbergen die in de Iriki woestijn liggen in de buurt van het kleine plaatsje Zaouia-Sidi-Abd-en-Nebi voor diegenen die het op de kaart willen nakijken. Het spoor is een slecht begaanbaar stenen en rotsen pad. We worden steeds door elkaar geschud door de klappen die de banden en schokbrekers moeten opvangen. We rijden met 20 tot 30 km per uur over de stenen en rotsen. Het vooruitzicht om hier de komende 8 uur overheen te moeten rijden, stemt mij niet tot blijde gedachten. Het lijkt of de Defender volledig uit elkaar gaat vallen, het klapt en rammelt aan alle kanten.

Ben en Geert, alsmede Peter opperen na 2 uur rijden de mogelijkheid om het eens met 60 km per uur te gaan proberen. Daar wordt verschillend over gedacht en we gaan maar door op dezelfde voet. Na ongeveer 60 km gereden te hebben komen we in de buurt van een gebouw wat lijkt op een moskee. Op een kei staat STOP geschilderd. De wachter aldaar wijst ons op een weg rechts van ons. Ongeveer 30 km terug was een weg rechtsaf en als we die gevolgd hadden dan we, althans volgens hem, een redelijk egale weg gehad zonder rotsen en keien. We hadden die weg wel gezien maar het “bord” in de vorm van een grote kei waarop de tekst CS stond hadden we verder weinig acht geslagen.

Na deze controle post kwamen we op een grote vlakte wat een uitgedroogt meer bleek te zijn. De gps gaf aan dat we midden in het water stonden. 13.00 Tijd voor koffie en uitgebreide lunch met ham uit blik en smeerkaas op een cracker. Daarna ging het plankgas over de vlakte. Wat een opluchting geen gebonk en geschud meer door de keien, maar a la Paris-Dakar coureurs racen over de vlakte. Met hoge snelheid op weg naar de grote zandduinen. Grote stofwolken komen omhoog achter onze auto’s. Met z’n 5’en naast elkaar racen over de bodem van het meer. Dit is waar we ook voor komen. Yiiihaaaaa klinkt het door het schelle speakertje van ons bakkie.

Na enkele kilometers komen we in een klein dorpje terecht waar de kinderen op blote voeten door deze woestijn liepen. Ze zijn weer dolblij en zwaaien naar ons dat het een lieve lust is.

Opeens zien we in het zuiden in de verte heuvels opdoemen die wel eens zandduinen zouden kunnen zijn. Dat is voor ons het teken om de koers van onze auto’s te veranderen. Ja hoor, na enkele kilometers door de rough, kwamen we aan in de duinen. Lucht uit banden en gaan met die banaan. Het bleek dat we niet de enigen waren in deze duinen. De Bedoeinen in hun witte tenten stonden erook. Toen we er langs reden stonden er Toyota’s bij. De Bedoeien bleken ook een groep 4x4 rijders te zijn. Het werd steeds moeilijker de weg te vinden door het sterk wisselende landschap. De Softrover ging voorop en duikelde plotseling in een groot gat. Gelukkig bestond het gat uit zand en kwam de Softrover zacht op zijn dak terecht. Cees en Peter kwamen met de schrik vrij en de Softrover flink gehavend. Van de schrik bekomen gingen we ons kamp opslaan, hout zoeken en rijden door de duinen.

Iedereen ging lekker aan de gang. Duin op, duin af, vast zitten, los komen, alles konden we uitproberen. Het technoteam begon met de herstelwerkzaamheden van de rollover landrover.

Nadat we weer lekker gegeten hadden, rijst met erwten, Corned Beef en gebakken uitjes, ging uw huidige secretaris met zijn zoon Koen vroeg naar bed. Morgen wacht ons weer een nieuw onbekend avontuur. We kijken ernaar uit.

Jan en Koen.

Vanmorgen 6.00 uur op om de softrover na te kijken. Tijdens de terugrit van het koreaans restaurant gisteravond gaf de softrover na 2 waarscuwingen van het motor management er de geest aan. Na even wachten en herstarten konden we rustig aan naar het hotel rijden. Gisteravond de computer nog uit de auto gehaald en werd nog vakkundig door Lodewijk uit elkaar gehaald. Geen spatje van het verwachte vocht wat mogelijk een oorzaak van de storingsmelding kon zijn. Na een onrustige nacht tussen hoop en vrees dat de softrover het nog tot zandrover zou kunnen brengen, vanmorgen vroeg met Kees alle electrische aansluitingen onder de motorkap gecontroleerd. Uit een rubber dopje aan het schutboord stak een merkwaardig palletje wat door lichte druk direct verdween. Na nazoeken in de handleiding blijkt dit de brandstofonderbreker te zijn die ingeschakeld wordt bij botsingen en harde stoten. En gestoot hebben we gisteren wel! Waarschijnlijk was dit het probleem: door de brandstofonderbreking kwam er onvoldoende brandstof in de motor en werd dit geregistreerd door de computer. Na een spannende eerste kilometers zijn we nu 5 uur verder en snort softy weer als vanouds! Voor de derde keer krijgt Kees ons stoere bakie weer aan de gang! Een lange dag op het asfalt wordt het vandaag. We zijn van plan om ten zuiden van het Atlas gebergte naar de Traa Vallei te rijden. Aan het eind van deze vallei ligt een verrukelijk stuk zandduinen! Echter slechts 1 ½ uur op weg slaat het noodlot toe. De Aartrover raakt tijdens een inhaalmanoevre van een vrachtwagen met het linkervoorwiel van de weg. De auto begint vervaarlijk te slingeren en raakt met de rechter achterkant de linker voorbumper van de Isuzu vrachtwagen. Beide wagens komen gehuld in een grote stofwolk tot stilstand aan de kant van de weg. Gelukkig komen alle inzittenden met de schrik vrij.

De vrachtwagen heeft enkele krassen op de pumper en de Aartrover een deuk in het achterspatbord bij de vuldop van de tank en wat ontwrichte achterlampjes. We vervolgen de weg naar Akka. Het op de routekaart beloofde tankstation is verdwenen. Wel even tijd voor goulash soep verzorgd door de Loodrover die vandaag zijn culinaire aspiraties ten toon mag spreiden. Na de soep en het lezen van alle berichten van het thuisfront, gaan we vlug verder. In het plaatsje Tata gaan we tanken. Bij het tankstation proberen ze ons de duurste diesel aan te smeren en zeggen dat de normale diesel is uitverkocht. Helaas voor de pompbediende was er aan de overkant een concurrerende pomp zodat alleen Aart van de dure diesel gebruik heeft gemaakt.

Als we verder rijden valt ons op dat de mensen steeds donkerder huidskleur krijgen en uiteindelijk typisch afrikaans uiterlijk. We wannen ons steeds dieper in Afrika. Na ongeveer 100 km probeert de Cherry Bomb 2 schapen in 1 keer op zijn grill te nemen. Hierbij komen de schapen met de schrik vrij. Nog geen 5 minuten later worden Ben en Geert uitdagend toegewuifd door een frivole afrikaanse jongedame. Uiteraard stoppen onze vrienden beleefd en weten ons via het bakkie te vertellen dat zij d’r eigen aanbood. Met het gevolg dat de Smokey and the Bandit er als een speer vandoor gaat. Enkele kilometers voor de eindbestemming van vandaag zien wij de eerste zandduinen opdoemen. Nog steeds radiostilte en de de colonne rijdt gestaag door. Bij de tweede serie zandduinen wordt het ons te machtig. Gelukkig wordt er enthousiast op ons voorstel gereageerd om hier ons kamp op te slaan. We smijten al onze kampeerspullen overboord, laten onze banden af en geven gas. Al snel volgt onze jongste rakker ons spoor en scheuren we samen door de duinen terwijl de avond valt en de loodrover voor het avondmaal zorgt. We gaan nog 1 keer voor een hoge duin maar helaas het gas iets te vroeg los. Kees geeft nog even goed gas en we zijn totaal ingegraven. Scheppen lukt niet dus alleen onze lier kan ons nog bevrijden. In het donker keren we terug naar het kamp en genieten van een heerlijke maaltijd. Het was weer een mooie dag die we gaan besluiten met een gezellig potje bier.

Kees en Peter

Rond 9.00 uur vertrekken we met z’n allen richting Bou-kra plusminus 50 km. van ons kampement Eerst nog wat door het mulle zand om daarna, helaas, op een asfaltweg uit te komen waar we met een gangetje van 85 km/u , i.v.m. de lage druk in de banden, richting onze bestemming gaan om daar diesel te tanken en wat water in slaan, tenslotte zitten we toch in de woestijn nietwaar! Onderweg zien we de bijna onmetelijke vlaktes en heel af en toe een skelet van een aangereden dier aan ons voorbij gaan. Opeens moeten we stoppen voor een kudde wilde geiten die op hun gemak oversteken om wat(?) te eten. Het is ondertussen een uur of negen en al 24,2 graden, dat in november! Ah, daar is het dorp al in zicht, de gekleurde huisjes tekenen zich mooi af tegen de woestijn achtergrond. Bij een militaire post vraag ik op m’n beste Frans de weg naar een pompstation. Vriendelijk legt een soldaat uit dat dit een paar honderd meter verderop is. Bij het pompstation worden we geholpen bij het tanken en de man regelt vlug wat extra hulp zodat alle Laro,s afgetankt worden. Na het tanken en het betalen (4,29 dirham/liter)worden onthaald om bij hun thee te drinken, dus wij naar binnen, schoenen uit (dit is gebruikelijk) en gezellig aan de thee.

De man sprak goed Engels waardoor het voor de meeste van ons wat makkelijker praten was. Nadat alles was het nu toch wel tijd op de woestijn toch maar weer eens op te zoeken. Maar eerst werd er nog wat proviand ingeslagen bij een plaatselijke winkel waar van alles te koop is, een buurtsuper zeg maar. Helaas dus eerst een stukje asfalt en dan rechtsaf de dessert in om te genieten van het landschap en het terreinrijden want daar zijn we tenslotte voor gekomen. Omdat we op de kaart een oase hadden gezien besloten we die kant maar eens op te gaan. Bij het rijden in het terrein is het gebruikelijk de banden wat af te laten, dus door de banden op een lagere druk (lucht eruit laten) te brengen vergroot je de grip en er is minder kans op lek rijden. Als je zo aan het rijden bent wil je wel eens wat proberen zodat je “horizon”verbreed wordt,zo ook onze dokter in de Softrover. Bij de oase dacht ie dat hij er wel doorheen kon want er zit niet voor niets een snorkel op de auto om een doorwading te doen, Ben adviseerde hem nog dat er een grote kans was dat dit niet kon omdat hij de diepte gepeild had en het was toch wel wat te diep voor de Softrover. Affijn de Loodrover had de kabel van de lier alvast uitgerold voor deze duik zodat ie weer op het droge getrokken kon worden, iedereen had de camera in aanslag en ja hoor daar ging ie. Even leek het goed te gaan maar daar kwam al abrupt een einde aan toen de motor ermee kapte dus het was lieren geblazen. Eenmaal op het droge werd de schade al vrij snel door Kees ontdekt, de computer was nat geworden maar ook de motor had water aangezogen. Van het een kwam het ander zodat onderdeel na onderdeel gedemonteerd werd. Terwijl een helft van het team aan het sleutelen was, besloot de andere helft de lunch klaar te maken omdat het ongeveer 12.30 was. Vele handen maken licht werk bleek ook nu weer want er waren op een gegeven moment 5 mensen aan het schroeven. Nadat alle luchtinlaatslangen, intercooler, luchtfilterhuis en snorkel droog gemaakt waren werd na ongeveer 2 uur alles weer opgebouwd. Tussendoor hadden de mannen van de Softrover ook nog een heerlijke lunch voorbereidt met snert, rookworst, brood met tonijn en olijven en koffie maar die kwam zoals gewoonlijk van de Cherry-bomp af. Lodewijk gebruikte deze tijd om verbinding te zoeken met de gsm om het thuisfront en ons op de hoogte te houden.

Heel dit gebeuren is vele malen op foto vastgelegd en gefilmd door Jan-Kees om te laten zien dat een groep goed kan samenwerken met mensen van verschillende pluimage. Nu de Softrover opgebouwd was is het tijd om hem weer te starten en wat ook lukte zij het met horten en stoten maar de motor liep daarna weer als een zonnetje. Goed werk gedaan mannen en gaven elkaar een high-five. Voor als nog was het nu gereedschap opruimen en rijden met die hap. Door de aangename temperatuur van ongeveer 28 graden is het hier goed toeven in de woestijn. We rijden nu in zuid-oostelijke richting tot een uur of vijf om dan ons kamp op te slaan voordat het donker wordt want dat gaat hier vrij rap. Onderweg zien we met regelmaat wilde dromedarissen en geiten in deze woestenij De ondergrond waar we op rijden is vaak verschillend, dan is het grove rots, dan weer fijne rots en natuurlijk Sahara zand. Je staat er versteld van te kijken hoe groen het soms is, volgens onze kaarten lopen hier dan wateraders wat de grond dan wat vochtig houdt zodat er iets kan groeien. Na rijk beraad via onze “bakkies” besluiten we hier ons kamp op te slaan. Iedereen zet de Laro op een voor hem zo gunstig mogelijke plek neer, maar wel zo dat we een centraal punt hebben voor het kampvuur. De tentjes worden opgezet, nou ja, eigenlijk ontvouwd want ze staan in twee seconden en de Laro’s met daktent vouwen hun tent open. Team Softrover is aan de beurt voor het avondmaal dus die gaan aan de gang met potten en pannen andere teamleden gaan hout sprokkelen voor het kampvuur dat de hele nacht zal branden. Als de Softrover met het eten begint trekken wij vast een koud biertje open uit de koelbox/kast van Lodewijk. Na ongeveer een uur hebben een geweldige maaltijd voor ons van rijst, bonen met mais verschillende groenten uit een pot en corned beef, het smaakt verrekte goed en als toetje vanille- of chocoladevla met ananas, tja het is hier behelpen in de woestijn en wat is het leven toch zwaar. De koffie is alweer bijna klaar, maar er moet wel eerst afgewassen worden. Dit doet ieder team voor zichzelf en daarna wordt het kookteam geholpen. Bij de koffie wordt de dag besproken en wat we morgen gaan doen. Ook krijgen we nog bezoek van twee wilde geiten we geven ze de restjes en water waar gretig gebruik van wordt gemaakt. We drinken met z’n allen nog wat biertjes en ik ga slapen in m’n tentje onder de sterrenhemel omdat het een heldere nacht is. Het was weer een keigoeie dag en morgen zal het zeker niet slechter zijn. Welterusten allemaal.

Smokey and the bandit

7.00 uur Mèeh! Mèeh! Onze wake up geit. Vooral de kleine geit heeft er zin in. Dat blijkt ook wel, want vannacht hebben moeder en dochter uitgebreid rondgewandeld tussen onze tenten. Overal verse keuteltjes.

7.30 uur Ontbijt door Cees & Peter. Cruesli, yoghurt, kaasjes, eieren en jam. Het smaakt heerlijk. Jan zet nog een extra bakkie koffie voor de liefhebbers.

7.45 uur Routebriefing: Es-Semara. Iedereen was het er direct mee eens. Ondemocratisch door de Routecommissie besloten. Dat schiet op.

8.15 uur Ben en Geert rijden voorop. Een brede vlakte door oneindige woestijn. Wij rijden achteraan en zien hoe 4 uitbundige Land Rovers hun stofspoor door de woestijn trekken. Met Oost-Zuid-Oost op het kompas zien we in de verte een iets te rechte paal. Kan niet door de natuur zijn gemaakt. Daar zijn mensenhanden aan te pas gekomen. Het blijkt een wegwijzer te zijn. Het kan niet missen: we zijn dicht bij de asfaltweg naar Es-Semara. We gaan kilometers maken. Onderweg staat nog een berg. Met zand aan de luwzijde. Ja, ja echt Saharazand. Direct schieten een paar Land Rovers naar boven: berg beklommen met de auto. En natuurlijk ook door het zand.

11.00 uur We rijden weer verder. Wel even wat zachter rijden want Jan heeft moeite met het uitschakelen van zijn difflock.

Weer verder. Dan slaat het noodlot toe. De Wet Rover schreeuwt: “Stoppen!!”. En als Cees dat schreeuwt, weten we gelijk dat het foute boel is. Terug. Diagnose is snel gesteld: de lager en de multiriem zijn compleet kapot. De Wet Rover kan geen meter meer rijden. Dat is balen: gisteren in de hoofdrol en vandaag weer. Maar......nog nooit was de oplossing zo snel geregeld met de trekstang. Een wit-rood geverfde stang van 4 meter wordt tussen de Lood Rover en de Wet Rover gemonteerd. Geert merkt nog droogjes op “Wat je al niet doet om diesel te besparen”. Binnen 15 minuten rijdt de combinatie weer. Op weg naar de dichtstbijzijnde garage in Es-Semara. Peter, eigenaar van de Wet Rover, deelt volop snoepjes uit zijn snoepzak uit. Hoeveel snoepzakken heeft Peter nog bij zich?

Onderweg worstelt Lodewijk met de statistiek en kansberekening (zijn hobby en werk tegelijk): “Als we de trekstang nou niet hadden meegenomen, zou de Wet Rover dan ook niet kapot zijn gegaan?”. Jan Kees helpt hem nog een beetje: “Wat hebben we nog meer aan voorzorgsmaatregelen meegenomen?”. Lodewijk lacht en wordt heel stil. “Als de dokterstas maar dichtblijft”.

Art Rover en Cherry Bomb zijn vooruit gereden. Om een garage te vinden, en daarna een terrasje voor de koffie. Jammer genoeg zien we ze vroegtijdig weer terug bij de stadsgrens van Es-Semara. De zoveelste controlepost van het leger. We worden er beetje (veel) moe van. En Aart raakt ook door de kopieen van zijn alomprezen schema heen. Overschrijven van alle namen, paspoornummers, adressen, namen van kinderen. Kost al gauw 20 minuten. Met veel grapjes, handschudden en Bon Voyage mogen we weer door. Wel slim om even te vragen waar de garage is. Want prompt kom er een auto van de UN aangereden. Met daarin Remy, een Fransman die een beetje Engels spreekt, plus Drissy, een Marokkaanse monteur op de UN-post. Dat schiet op want we rijden regelrecht naar de garage. De halve buurt loopt uit. Veel kinderen, die allemaal op de foto en de film willen. Veel geschreeuw net als overal ter wereld. Cees, Peter en Koen blijven bij de Wet Rover. De rest gaat naar een cafe om wat te drinken en te eten. Een uur later is alles voor elkaar. De Wet Rover snort weer als vanouds. Nou......zonder dat rare piepje dan onder de motorkap. Blijft alleen de vraag over of Wet Rover wel de goede naam is. Als je begint als Soft Rover, vervolgens Wild Rover wilt heten, dan de volgende dag weer Wet Rover wordt genoemd, vraag je vandaag weer om een nieuwe naam: Lager Rover!

14.00 uur We brengen Drissy terug naar de UN-basis. Gelukkig praat hij even met de legerpost, zodat we op de terugweg naar de anderen in het dorp geen onnodige controle meer hebben. En dan op weg naar Tan-Tan in het noorden. Want Remy had ons heel duidelijk te verstaan gegeven dat de door ons bedachte route naar het oosten absoluut verboden is. Eerst de Westelijke Sahara uit; dan mag alles weer.

Kaarsrechte wegen door vlak woestijnland. Je zou er polderblindheid van krijgen. Fata morgana is het enige verschil. Gelukkig mogen we na 150 kilometer weer even voor een legerpost stoppen. Aart is blij, want de UN heeft inmiddels kopieen gemaakt van zijn schema. Dus een kopie afgeven is voldoende. Natuurlijk vragen we nog even naar de route. Want een speciaal 4WD track ligt om de hoek. Sterker nog, het leger rijdt voor, om ons op het goede spoor te zetten. Ze willen er blijkbaar zeker van zijn dat we echt in de rimboe terecht komen. Blijkt ook het geval te zijn. Binnen de kortste keren rijden we door een fraai meertje. Ben als eerste. Daarna de Lager Rover. Alles gaat in een keer goed.

17.30 uur De avond nadert. We slaan ons kampement op naast het meertje. Midden in de woestijn! Het is nu 21 graden. We willen niet weten wat het weer in Nederland is. Tent neerzetten, stoelen uitklappen, blikken bier uit de koelkast van Lodewijk, hout sprokkelen en vuur maken. Vast ritueel. Cees en Peter lopen de berg op om even contact te zoeken met thuisblijver Willem de Boer. Een ding weer Willem nu zeker: volgend jaar is hij weer van de partij. Tranen springen in zijn ogen als hij al die ellende hoort. Was ik hier maar bij, heeft hij zondermeer gedacht.

18.00 uur Vanavond kookt Aart. Hoge verwachtingen. Aart, Anouk en Dennis maken het volkomen waar. Op een natuurgestookt houtvuurtje, onder het genot van een koel Rosebier, wordt Radang gedrenkte ham uitgeserveerd met mais en bonen op een flink bed van rijst, het geheel afgemaakt een een verfijnde Chilisaus. Als dessert serveert Aart ontpitte lyches met een vruchtengelei van SuperDeBoer. En het geheel wordt op gecomlementeerd met koffie en Amaretto (Disaronno uiteraard). Jan verzucht, al wrijvend over zijn buik “Ik dacht in de woestijn een paar kilo af te vallen. Maar dat valt vies tegen. Op kantoor loopt ik meer dan hier in de woestijn. Dat schiet niet op”.

Vooraf, tijdens en na het eten gaan de gesprekken over Land Rovers, Land Rovers en onderdelen van Land Rovers. En je wilt niet weten hoeveel onderdelen een Land Rover kent. Toch hoort uw notulist even een ander onderwerp voorbij komen. Dennis vraagt aan Ben waarom zij de volgende ochtend nog zo’n mooi kolenvuurtje hadden voor het maken van hun brood. Dat is volgens Ben heel simpel. Hij was er halverwege de nacht even uitgegaan om het vuurtje op te stoken. Waarop Dennis gelijk roept: “He Anouk, je moet er vannacht uit voor het vuur!” Even later wenst Anouk iedereen welterusten........

Goedemorgen mensen,challenge liefhebbers,

Vervolg van het avontuur in de west Sahara door Smokey and the Bandit. De dag begint zoals gewoonlijk hier met een prachtige zonsopkomst en licht briesje waardoor het niet direct al bloedheet aanvoelt, het is dan ongeveer half zeven ’s morgens. We zijn belandt in een soort “groenstrook” midden in de dessert dus hout genoeg om het vuur weer eens aan te wakkeren om het brood te bakken met het meel dat we meegenomen hebben uit Nederland. Ben heeft vannacht het vuur onderhouden zodat we vanmorgen niet al teveel tijd kwijt zouden zijn om het weer aan te wakkeren. Terwijl Ben het deeg aan het kneden is, ga ik het vuur verzorgen. Na plusminus een kwartier wordt het deeg door Ben platgewalst als een soort oversized pizzabodem, ja déze kok bakt ze bruin. Hij had trouwens óók de avond ervoor voortreffelijk gekookt. Nadat hij de kooltjes verspreidt heeft wordt het brooddeeg met vaardigheid en élégance van een pizzabakker op de kooltjes geworpen waarna er nog wat meel op gestrooid wordt om het plakken tegen te gaan van de kooltjes die daar dan weer op komen met wat warm zand (dit lag langs de vuurhaard) om een soort oven te creëren.

Na plusminus 20 minuten wordt het brood uit de “oven” gehaald,het ziet er in ieder geval goed uit, nu nog even kijken of het smaakt. Nadat het zand er voorzichtig is afgeklopt wordt het in twaalf stukken gesneden zodat iedereen een “pizzapunt” te eten heeft. Ben heeft een “big smile” als hij van iedereen maar dan ook iedereen te horen krijgt dat het perfect smaakt. De tafel is netjes gedekt voor onze andere teamleden, die ondertussen ook wakker zijn,met allerlei soorten broodbeleg zoals jam, leverpastei en cheddar cheese, zelfs koffie en thee is er voor de liefhebbers. Tijdens het ontbijt wordt de route voor deze dag besproken, omdat door de Marokkaanse politie en militairen een restrictie opgelegd is voor onze veiligheid. Rond 9.00 uur vertrekken we met z’n allen richting Bou-kra plusminus 50 km. van ons kampement. Eerst nog wat door het mulle zand om daarna, helaas, op een asfaltweg uit te komen waar we met een gangetje van 85 km/u , i.v.m. de lage druk in de banden, richting onze bestemming gaan om daar diesel te tanken en wat water in slaan, tenslotte zitten we toch in de woestijn nietwaar! Onderweg zien we de bijna onmetelijke vlaktes en heel af en toe een skelet van een aangereden dier aan ons voorbij gaan. Opeens moeten we stoppen voor een kudde wilde geiten die op hun gemak oversteken om wat(?) te eten.

Het is ondertussen een uur of negen en al 24,2 graden, dat in november! Ah, daar is het dorp al in zicht, de gekleurde huisjes tekenen zich mooi af tegen de woestijn achtergrond. Bij een militaire post vraag ik op m’n beste Frans de weg naar een pompstation. Vriendelijk legt een soldaat uit dat dit een paar honderd meter verderop is. Bij het pompstation worden we geholpen bij het tanken en de man regelt vlug wat extra hulp zodat alle Laro,s afgetankt worden. Na het tanken en het betalen (4,29 dirham/liter)worden onthaald om bij hun thee te drinken, dus wij naar binnen, schoenen uit (dit is gebruikelijk) en gezellig aan de thee. De man sprak goed Engels waardoor het voor de meeste van ons wat makkelijker praten was. Nadat alles was het nu toch wel tijd op de woestijn toch maar weer eens op te zoeken. Maar eerst werd er nog wat proviand ingeslagen bij een plaatselijke winkel waar van alles te koop is, een buurtsuper zeg maar. Helaas dus eerst een stukje asfalt en dan rechtsaf de dessert in om te genieten van het landschap en het terreinrijden want daar zijn we tenslotte voor gekomen. Omdat we op de kaart een oase hadden gezien besloten we die kant maar eens op te gaan. Bij het rijden in het terrein is het gebruikelijk de banden wat af te laten, dus door de banden op een lagere druk (lucht eruit laten) te brengen vergroot je de grip en er is minder kans op lek rijden. Als je zo aan het rijden bent wil je wel eens wat proberen zodat je “horizon”verbreed wordt,zo ook onze dokter in de Softrover. Bij de oase dacht ie dat hij er wel doorheen kon want er zit niet voor niets een snorkel op de auto om een doorwading te doen, Ben adviseerde hem nog dat er een grote kans was dat dit niet kon omdat hij de diepte gepeild had en het was toch wel wat te diep voor de Softrover.

Affijn de Loodrover had de kabel van de lier alvast uitgerold voor deze duik zodat ie weer op het droge getrokken kon worden, iedereen had de camera in aanslag en ja hoor daar ging ie. Even leek het goed te gaan maar daar kwam al abrupt een einde aan toen de motor ermee kapte dus het was lieren geblazen. Eenmaal op het droge werd de schade al vrij snel door Kees ontdekt, de computer was nat geworden maar ook de motor had water aangezogen. Van het een kwam het ander zodat onderdeel na onderdeel gedemonteerd werd. Terwijl een helft van het team aan het sleutelen was, besloot de andere helft de lunch klaar te maken omdat het ongeveer 12.30 was. Vele handen maken licht werk bleek ook nu weer want er waren op een gegeven moment 5 mensen aan het schroeven. Nadat alle luchtinlaatslangen, intercooler, luchtfilterhuis en snorkel droog gemaakt waren werd na ongeveer 2 uur alles weer opgebouwd. Tussendoor hadden de mannen van de Softrover ook nog een heerlijke lunch voorbereidt met snert, rookworst, brood met tonijn en olijven en koffie maar die kwam zoals gewoonlijk van de Cherry-bomp af.

Lodewijk gebruikte deze tijd om verbinding te zoeken met de gsm om het thuisfront en ons op de hoogte te houden. Heel dit gebeuren is vele malen op foto vastgelegd en gefilmd door Jan-Kees om te laten zien dat een groep goed kan samenwerken met mensen van verschillende pluimage. Nu de Softrover opgebouwd was is het tijd om hem weer te starten en wat ook lukte zij het met horten en stoten maar de motor liep daarna weer als een zonnetje. Goed werk gedaan mannen en gaven elkaar een high-five. Voor als nog was het nu gereedschap opruimen en rijden met die hap. Door de aangename temperatuur van ongeveer 28 graden is het hier goed toeven in de woestijn.

We rijden nu in zuid-oostelijke richting tot een uur of vijf om dan ons kamp op te slaan voordat het donker wordt want dat gaat hier vrij rap. Onderweg zien we met regelmaat wilde dromedarissen en geiten in deze woestenij De ondergrond waar we op rijden is vaak verschillend, dan is het grove rots, dan weer fijne rots en natuurlijk Sahara zand. Je staat er versteld van te kijken hoe groen het soms is, volgens onze kaarten lopen hier dan wateraders wat de grond dan wat vochtig houdt zodat er iets kan groeien.

Na rijk beraad via onze “bakkies” besluiten we hier ons kamp op te slaan. Iedereen zet de Laro op een voor hem zo gunstig mogelijke plek neer, maar wel zo dat we een centraal punt hebben voor het kampvuur. De tentjes worden opgezet, nou ja, eigenlijk ontvouwd want ze staan in twee seconden en de Laro’s met daktent vouwen hun tent open. Team Softrover is aan de beurt voor het avondmaal dus die gaan aan de gang met potten en pannen andere teamleden gaan hout sprokkelen voor het kampvuur dat de hele nacht zal branden. Als de Softrover met het eten begint trekken wij vast een koud biertje open uit de koelbox/kast van Lodewijk. Na ongeveer een uur hebben een geweldige maaltijd voor ons van rijst, bonen met mais verschillende groenten uit een pot en corned beef, het smaakt verrekte goed en als toetje vanille- of chocoladevla met ananas, tja het is hier behelpen in de woestijn en wat is het leven toch zwaar. De koffie is alweer bijna klaar, maar er moet wel eerst afgewassen worden. Dit doet ieder team voor zichzelf en daarna wordt het kookteam geholpen. Bij de koffie wordt de dag besproken en wat we morgen gaan doen. Ook krijgen we nog bezoek van twee wilde geiten we geven ze de restjes en water waar gretig gebruik van wordt gemaakt. We drinken met z’n allen nog wat biertjes en ik ga slapen in m’n tentje onder de sterrenhemel omdat het een heldere nacht is. Het was weer een keigoeie dag en morgen zal het zeker niet slechter zijn. Welterusten allemaal.

Smokey and the bandit

Ben vraagt traditie getrouw weer de buitentemperatuur. Die is nu ( 09.18) 19,2 graden celsius. Dat zal nog wel veranderen vandaag. Terwijl Koen rijdt tik ik deze eerste regels van het dagverslag in en danst de Cherry bomb als een geoefende atleet over de weg. De wegen zijn over het algemeen goed te noemen, wel behoorlijk smal met slechte kapot gereden wegkanten, zodat inhalen en tegemoetkomende vrachtwagens steeds behoorlijke oplettendheid behoeft.

Nadat we de stad uitzijn, doemt zich een eindeloze vlakte op. Een kaarsrechte weg zover het oog kan zien. Deze vlakte is volledig bezaaid met scherpe stenen en slechts licht begroeid met een soort van kleine heidestruikjes. De sfeer is nog steeds goed onderling en de routecommissie verzet bergen werk. Een extra compliment van deze crew aan Jan Kees en Aart. Zij slagen er toch steeds in om te zorgen dat we op tijd goed eten en slapen alsmede dat we niet of nauwelijks verkeerd rijden. Een enkeling uitgezonderd, maar dat scherpt de geest en verbeterd onze afspraken t.a.v. hoe we elkaar moeten blijven informeren tijdens het rijden.

Onvoorstelbaar dat we met onze gsm,s nog steeds een vol bereik hebben op deze eindeloze vlakte. We komen de eerste loslopende kudde dromedarissen tegen. Wat een mooie beesten zeg. Ze staan een beetje te plukken met hun bek aan de struikjes en een kijkt ons sloom en niets begrijpend aan.

We rijden nog steeds op de vlakte en de Aartrover weet bijna ons avondeten met zijn bullbar te vangen, maar Anouk remt te vroeg en dus kunnen de geitjes rustig oversteken.

We komen aan in het dorpje Bou kra. Volgens Dennis worden hier mineralen gedolven. De weg gaat nu over van 2 baans in een smallere 1 baansweg dus we moeten nu niet teveel tegenliggers tegen komen.

Het is nu 10.25 en Kees weet ons mede te delen dat de buitentemperatuur nu 24,4 graden is. Het is nu 13.09 en de buiten temperatuur is opgelopen naar 29,2 graden. De softrover is omgedoopt tot Wildrover en dat wordt dus champagne voor de andere expeditieleden. We hebben zojuist een rockclimbchallenge voltooid en we zijn nu allemaal overtuigd van de kwaliteiten van de Ford (Aartrover) onder ons.

Op naar de grens..... Bij Galtat Zemmour aangekomen is de zoveelste roadblock van de politie een feit. Na enkele uren wachten en alle gegevens voor de zoveelste keer overschrijven bleek dat we onmogelijk daar de grens over mochten. Het is vandaar naar de grens militair terrein en voor ons zeker niet toegangkelijk. Na ampel beraad besloten we om vandaar uit via een zandpad naar het noorden te gaan dwars door de woestijn. Net toen we enkele kilometers op gang waren werden we weer aangehouden maar nu door de miltairen. We waren toch weer op militair terrein terecht gekomen. Gelukkig was de grote baas, gehuld in een wit laken, zeer vriendelijk en begeleide ons terug naar de verharde weg waar we vandaan kwamen. Dat was niet de bedoeling, we wilden immers off-road rijden!! De grote baas had toch nog een leuke mededeling voor ons. Morgen zou dwars door de woestijn een rally passeren. We moeten dan 80 km terug. Dat sprak ons wel aan. Dus wij terug en na een stukje de woestijn in te hebben gereden hebben we ons kamp opgezet.

De lunch is er bij in geschoten dus zijn Ben en Geert nu een heerlijk maal voor ons aan het bereiden. Het kampvuur is al aan en de zon gaat nu snel onder. Over 15 minuten is het donker. Het koele bier vloeit beschaaft en we zitten gezellig rond het vuur op onze camping stoeltjes te wachten op het eten van Ben en Geert.

We gaan de dag evalueren en heerlijk uitrusten van deze warme en vermoeiende dag. Tot morgen.

Om 08.51 vertrekken wij weer vanuit het lowbudget hotel nadat we buiten ontbeten hebben. De wachtlopers hebben vanacht goed werk verricht want er niets gestolen of gemold aan de auto’s, behalve de binnenspiegel van de Loodrover. Die is om onverklaarbare redenen verdwenen. De eerste tekenen van darmstoornissen dienen zich reeds aan. Lodewijk heeft nog geprobeert de tracking op de website te activeren en naar ik heb begrepen moet die het nu wel doen. De zon laat zich nog even niet zien, maar dat kan en zal snel veranderen. Ayoun is een typische Marokaanse stad. Verkeer dat kris kras door elkaar gaat, brede in en uitvalswegen, veel mensen op straat en nieuwsgierige ogen naar onze auto’s. De kinderen zijn vrolijk, vriendelijk en zwaaien naar ons. Natuurlijk zwaaien we steeds terug. Het is gewoon een genot om te zien hoe blij en beleefd ze zijn. Zoals Koen zei, dat moet straks een fijne generatie zijn.

Wat ons opvalt is dat er erg veel laro’s rondrijden in deze stad en in dit gedeelte van Marokko. En nee Koen, we nemen er geen mee naar huis. Immers voor thuis geldt ook vol=vol.

Eerst weer even tanken, want we wilen niet zonder diesel komen te staan. De diesel is hier goedkoop, om precies te zijn 0,43 eurocent.

Het ontbijt is gewoonte getrouw eenvoudig, koffie met croissants en stokbrood met honing of jam. Gelukkig weet Ton weer de prijs te drukken zodat we nog steeds on budget en on schedule zijn.,

De briefing van vanmorgen door Jan Kees en Aart voorspelt niet veel goeds. Zij hebben met een officier van de UN gesproken en die wist te vertellen dat we absoluut NIET door de grensovergang naar Mauretanie kunnen komen. Je hebt schijnbaar dokumenten met daarin de goedkeuring van de Polisario nodig. De planning is om vandaag vanuit Laayoune via Galtat Zemmour (een afstand van 258 km), toch de grens over proberen te gaan, en in Bir Mogrein (vanuit Galtat Zemmour nog 90 km), Mauretanie aan te komen, eigenwijs als we zijn. Er is ook verteld dat dat een gebied is wat volledig wordt gecontroleerd door de militairen. Er wordt gebrainstormt en gesproken wat te doen. Het lijkt nu ineens zo dat we ons doel niet gaan halen! We spreken af om voorlopig toch ons reisschema aan te houden en ter plekke te gaan beoordelen wat te doen en hoe te handelen.

Stipt om half acht gaf iedereen act de presence aan het ontbijt. Ondanks de zware last om voordat we Mauretanie ingaan ons te ontdoen van de vele hectoliters bier die in elke landrover wordt meegesleurd ziet iedereen er redelijk fit uit. De een fitter dan de ander wat ongetwijfeld te maken heeft met de nachtelijke zwempartij van een aantal die hards.

Youkas weet te melden dat de geplande rit van vandaag naar Laayoune tussen de 12 en 18 uur in beslag zal nemen. Tijdens het inpakken blijkt de tankdop van de Aartrover op mysterieuze wijze op de achterbumper te zijn beland. Zelfs Kees weet van niks. Het maakt Aart niet uit, die heeft genoeg diesel en wil dit graag delen met de lokale bevolking !

Vol goede moed 8.00 uur uit Marrakesh vertrokkken.voor de eerste etappe naar Agadir, zo’n 250 km. Na 1800 km snelweg nu over trage 2 baanswegen met langzaam vrachtverkeer, ezelwagentjes en slingerende fietsers. Het lijkt de lokale sport om een vrachtwagen zo hoog mogelijk op te laden. In de laadbak de levende have en daarboven tot meters boven de laadbak uit stro en hooi. Al met al geen ingredienten voor een vlotte passage.

Halverwege Agadir stoppen we om te tanken. De laatste jerry cans worden gevuld met diesel en een stevige bak Marrokaanse koffie wordt genuttigd.

Niet lang na deze stop horen van de Cherrybomb dat zij en de Aartrover zijn aangehouden bij een politiecontrole.Nadat de politie uitvoerig aan Aart heeft uitgelegd dat je niet een doorgetrokken lijn op het midden van de weg mag kruisen op straffe van 400 dirhams ( zo’n 40 euries ) komen zij met de schrik vrij en sluiten zich schulbewust weer aan bij de colonne.

Behalve Lodewijk, houdt een ieder zich daarna aan het inhaalverbod wat op menig deel van de weg van kracht is. De weg slingert ondertussen door het prachtige Atlasgebergte. Bergen van diep steen rood, afgewisseld met zandkleurige heuvels bezaaid met donkergroene pluimen struikgewas, zich scherp aftekenend tegen een azuurblauwe hemel. Met door de vooruit de contouren van de fraai gevormde achterkant van de voorgaande Landrover bedenken we ons hoe goed we het hebben

Ruim na 13.00 uur bereiken we Agadir, drukke stoffige stad aan de kust. Kort nadat we Agadir gepasseerd zijn, stoppen we bij een lokaal restaurantje langs de kant van de weg. De vriendelijke eigenaar beveelt ons Taghin aan. Dit is een lokale stoofschotel van rundvlees bedekt met wortels, uien en kool, vervolgens afgedekt met grote schijven aardappel. Uiteraard lekker gekruid heeft dit enkele uren in een soort aardewerken kaboutermuts op een houtskool stoof gestaan. Traditioneel wordt dit gerecht met stukken brood opgelepeld maar bij enkele groeopsleden kwam toch enig high tech opvouwbaar bestek op tafel om het geheel tot een goed eiind te kunnen brengen. Het geheel werd afgesloten met een rondje mint thee van de zaak, dien minstens van een halve meter moet worden ingeschonken om het juiste aroma en schuimkraag te verkrijgen.

Ondertussen zijn we erachter, met nog ruim 600 km te gaan, dat het een lange dag gaat worden...

Na wat pennen en wat badges van de sahara challenge te hebben uitgedeeld zijn we weer vertrokken. Het was nog eventjes wat klimmen en dalen met onze defenders maar al snel werdt het wat vlakker. weer een paar politie posten verder werd het weg dek ook wat slechter. Dit was in de omgeving van Guelnim. Daar was het ook tezien aan de auto,s die we tegen kwamen. Het waren bijna allemaal landrovers serie 3 die uit alle hoeken van de gravel woestijn tevoorschijn kwamen .onze anthousiaste begroetingen met licht en geluid werden niet altyd begrepen maar waarschijnlijk wel altyd gewadeert. even later werden we weer aangehouden door de politie.

Maar gelukkig kan onze youkas van de loodrover mooie verhalen vertelen in het frans. Hij heefd ze verteld dat we van morgen van Marrakesh vertrokken waren en naar de plaats Laayoum moesten. Van dat verhaal viel hij stijl achterover. hij salueerde en liet ons meteen verder rijden..Maar zoals inmiddels bekent kwam er al snel weer een controle post.Weer moesten we aan de kant youkas deed weer zijn verhaal maar nu kwam hj er niet mee weg. Ze moesten papieren hebben waar alle gegevens op stonden. gelukkig had de aartrover een fraai overzicht gemaakt van alle papieren op een bladje deze aan de beamte afgegeven en het probleem was opgelost. Dus rijden maar. Het is nu inmiddels donker geworden en het word er nu niet makkelijker op maar ja nu nog 300 km om ons doel voor vandaag te gaan halen. Nu dat ik [kees] hier volop zit te typen raken we de smokyrover kwijt. Deze zijn een afslag vergeten. Maar na wat speurwerk hebben we ze terug gevonden. Na wat communicatie over ons 27 mc bakkie s gaan we met frisse tegenzin verder. Even later krijgen we een vreeselijke vis lucht binnen. Youkas laat weten dat hij met zijn tenen in de atlantische oceaan heeft gezeten. Deze lag vlak langs de weg. Dit verklaart de vis lucht.

Zo’n 200 km voor Laayoun gestopt en vers gebbqde Dorado en geit verorberd. De Dorado’s kwamen rechtstreeks uit de oceaan en de geit van de straat. Helaas had een dagje besterven in de zon de malsheid van de geit geen goed gedaan.

Rond middernacht aangekomen in Laayoun. Een rode vesting in de woestijn. Ondanks het late uur nog veel politie en auto’s op de weg. Hotel met behulp van behulpzame toeschouwer gevonden. Auto’s aan de straat geparkeerd en voor het eerst nachtpatrouille ingesteld.

Hotel behoorlijk basic. Twee hazenslaapjes van 1 ½ uur gedaan. Van 4-6 wachtgelopen, afgelost door Jan en Koen. Nog even de ogen dicht en dan weer klaar voor de volgende dag.

Kees en Peter

Alle vijf Defenders (en crew) zijn moeiteloos door de douane gerold in Tanger. Wel veel formulieren en veel stempels maar geen inspectie van onze Land Rovers. En dan de snelwegen naar het zuiden… Na de peages doen die echt niet onder voor die van Frankrijk, alleen is er in Marokko veel minder verkeer. We schieten dan ook lekker op ondanks de vele flitspalen en snelheidscontroles langs de wegen binnen de bebouwde kom. Peter en Cees laten zich dan ook van hun meest fotogenieke kant fotograferen en zien in de buurt van Rabat (met een snelheid van 70 km/uur) het-vaart-minderen-gebaar van een geschrokken politieman aan voor ‘doorrijden/opschieten’. Heel spannend allemaal, vooral als je rijbewijs nog in Nederland ligt. De buitentemperatuur schijnt 27 graden Celsius te zijn. We rijden langs de kust naar Casablanca en gaan dan zuidoost naar Marrakech. Het landschap is afwisselend; dorre rotsgrond, veel groene boomgaarden en af en toe de Atlantische Oceaan in het westen. Cees ontdekt bij een pi(t)stop dat de dop van hun brandstoftank nog tussen de achterbumper hangt, maar verder bereiken we zonder problemen het mooie Campa Villa Club Hotel. We zijn eigenlijk de enige gasten van dit 114 kamers tellende hotel met groot zwembad. Speciaal voor ons wordt dan ook een tafel gedekt op het buitenterras dat uitkijkt op de mooi beplante binnentuin. Jan Kees blikt namens de Route Cie. terug op de dag en geeft de planning voor morgen aan.

Na een prima diner gaan we snel met z’n twaalven in een taxi naar het centrum van Marrakech: Djemaa el-Fna, het befaamde marktplein en tevens ingang van de medina. Hier gebeurt het allemaal: straatartiesten, marktkramen, eettentjes, kinderen die om geld vragen. Even kleurrijk als dit schouwspel is zo talrijk zijn de luchtjes en geuren deze avond. Lodewijk ontdekt dat hij onderweg lege sim-kaarten voor zijn ‘mobiel’ heeft gekocht, maar regelt met behulp van de ‘swingende’ taxichauffeur op de terugweg naar ons hotel nieuwe sims. Morgen wordt een zware dag met een traject van ongeveer 1.000 km naar Layoune. Ontbijt om 07:30 uur en vertrek stipt om 08:00 uur. En dat is al over zes uur. Welterusten dus!

Namens de Art Rover crew, Aart Cramer.

Voor deze onderneming is een goede voorbereiding van belang. Daar hoort een goede kennismaking en teambuilding bij. De eerste kennismaking voor de nieuwe leden was een overnachting op een minicamping in het Brabantse platteland. Na de voorstelronde was al meteen duidelijk dat het goed zit met deze groep. Een divers team, veel ervaring, 2 ex commando's enkele monteurs en zelfs een arts. Enkele teamleden hebben reeds ervaring opgedaan in 2006, "De Tunesie challenge".

De 2e bijeenkomst wat in de Ardennen, bij een kampvuur werden de gedachtes uitgewisseld onder uiteraard het genot van lekker eten en drinken. Als teambuilding werd er een echte brug gebouwd (die we zelf moesten bedenken) en waar we ook zelf overheen moesten. Tja zo leer je elkaar vertrouwen en weet je wat eenieder kent. In de nacht was er een wandeling in het pikkedonker georganiseerd, het eerste stuk alleen en later met de groep via GPS terug. Het was een heel geslaagd weekend en een hele leuke en goede voorbereiding.

Het huiswerk voor de reis werd gedaan door de commisies waar ieder een taak in heeft en natuurlijk werden de Landrovers geprepareerd.

En na deze voorbereiding: op naar die zandbak!